Byłem buntownikiem łagodnym

 Znowu powróciła do mnie myśl żeby pójść do liceum plastycznego. Sama nie wiem. W końcu to kocham i myślałam już o tym wiele razy ale boję się, że nie dam rady. Zawsze chcę żeby wszystko co wychodzi spod mojej ręki było idealne, jak najlepsze, a tam mogę tego niczym nie udowodnić...
 Uczestniczę powierzchownie w bardziej jakby pospolitych warstwach mojego życia.
A tak naprawdę to nie wiem, co się teraz dla mnie liczy. Mentalnie jestem poza tym wszystkim, tylko nie wiem dokąd dokładnie uciekam.

*** 

Byłem buntownikiem łagodnym

najłagodniejszym z możliwych

ale krańcowym

Poszedłem do końca

Za daleko ?

Chciałem unieść wszystkie

nieszczęścia świata ludzi

I zwariowałem

Ale czy od tego ?

 Dziś powoli. Więcej siły fizycznej ale mimo to mogłabym spać całymi godzinami. Sen już nie jest dla mnie koniecznym odpoczynkiem dla organizmu ale częstą odskocznią dla psychiki . Już nie regeneruje ale uzależnia. Jeśli już się to nie stało.

 Coraz bardziej doceniam siebie, staję się sama przed sobą atrakcyjna i wiem, że są rzeczy za które warto byłoby  mnie pokochać. Tylko nie wiem czy jest ktoś na tyle głupi i lekkomyślny, żeby się tego podjąć.

W takim razie szukam głupca, który mnie pokocha? Sama nie wiem . Myślę, że nie dojrzałam do miłości, myślę że to za dużo. Kochanie kogoś zabiera bardzo dużo energii a teraz jest mi ona potrzebna mimo, że na co dzień wydaje mi się jej nie brakować. To jak w tym wierszu.

'(...) Wiesz, nie mam podzielności uwagi toteż kiedy jem, palę i piję, czytam książkę i oglądam telewizję nie mogę w tym czasie nikogo kochać...'

   Messy Hair

                xx